Moje 24-te urodziny minęły zwyczajnie. Bez fajerwerków i szumu. Pamiętało o mnie kilka osób - grunt, że te które są dla mnie najważniejsze. O ile mnie nie myli pamięć to wielkie postanowienia ludzie składają zazwyczaj na nowy rok. Ja sobie tego jakoś nie wyobrażam. Nie wyobrażam sobie jak z mam obiecać sobie na nowy rok, że będę lepszym człowiekiem po czym wstać 1 stycznia nowego na roku z lekkim kacem, lekkim światło oraz dźwiękowstrętem i w takich warunkach zacząć zmieniać się w ten lepszy, obiecany i wyśniony model. Nie, zdecydowanie sobie tego nie wyobrażam. Nawet jeśli wykluczymy kaca (i inne wstręty) to nieodłączne niewyspanie i widok innych osób, które kaca (i nie tylko) sobie nie oszczędziły, nie dostarczą odpowiednio patetycznej atmosfery, żeby wkraczać na nową drogę lepszego bytu. Ale skąd taka refleksja? Otóż z moich dwudziestych czwartych urodzin. Pomyślałam sobie, że skoro za rok będę obchodzić swoje ćwierćwiecze to warto by zrobić coś ze swoim życiem takiego, żeby nie pomyśleć w dniu 25-tych urodzin, że po 25 latach istnienia na tym padole jestem nie gdzie indziej, ale w dupie. Wiem, że bywają ludzie, którzy nie są w stanie się ułożyć i spędzają w d. całe swoje życie, lecz ja mam cholerny kaprys się do nich nie zaliczać. Nie wiem czy postanowienie z okazji 24 urodzin jest lepsze niż obietnica złożona na 24 sylwestra w moim życiu. Nie wiem czy obietnice składane w jakimś konkretnym punkcie mają sens. Chyba nie. Po prostu moje urodziny zbiegły się z trudną refleksją, że stoję w jakimś punkcie w którym trzeba się ruszyć - w tym albo innym kierunku - i że fajnie by było z punktu widzenia przyszłych 25-tych urodzin spojrzeć na swoje życie z góry z myślą, że było jak było, ale wyszło na plus, a nie ze stwierdzeniem - jezu, jaki burdel.